NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
POLICJA STANOWA - PRZEWÓZ
Kurwa, biegiem.
Kurwa mać! Kto włączył alarm?
Kurwa!
Co to za alarm?
- Kurwa, Santito... - Szybciej. Gazu.
- Zamykają! - Gaz do dechy!
Rozwal bramę, kurwa! Jedź!
Otwierać!
- Co to za alarm? - Nie wierzę, kurwa.
- Jedź! - Jest zamknięte, Santito.
Nie. Jesteśmy...
Dobra, Mosco.
Rozwal bramę albo do widzenia!
Spokojnie, Santito.
- Jedź, skurw... - Uspokój się.
Co się dzieje?
Co mówiłaś?
- Co mówiłaś? - Nie!
Co mówiłaś? Powtórz to. Powtórz to, suko.
Zabiję was.
A potem przejmę kontrolę!
Dalej!
Rzuć mu wody! Obczaj tego fiuta.
Pod prysznic, chuju!
Dosyć, skurwiele.
Co jest?
Co jest? Idziemy po blondynę!
Otwieraj, kurwa, drzwi!
Drzwi są otwarte.
Biegiem.
Idziemy. Szybko.
Wyprowadźcie ją, już.
Nie, chwila. Niech wraca do środka.
Zostań z nią. Idziemy.
Ty draniu.
Zostań tu.
Mamy problem z więźniami. Zostańcie tu, dopóki go nie rozwiążemy.
Mamy tu zostać?
Przepraszam. Taka procedura.
Wiesz, że to można uznać za porwanie?
Co? Ile chcesz?
Wiesz, z kim rozmawiasz?
- Uspokój się. - Spokojnie.
Jak załatwimy sprawę, przyjdę po was.
- Co się stało? - Bądźcie grzeczni.
Ale co się dzieje?
Nic nam nie powiesz?
- Ej. - To jakiś żart.
Marcial, otwieraj... Zamknął nas!
Zamknęli wszystkie drzwi przez głupią bójkę.
Czekajcie na nowe instrukcje.
- Ojcze chrzestny, co do kurwy? - Oddzwonię.
Co wy tu, kurwa, robicie?
- Gdzie jest gringa? - W samochodzie.
O co chodzi z alarmem?
Jebani naziści zrobili rozróbę w stołówce.
- Kto pilnuje laski? - Bocinas.
- Kto jeszcze? - Tylko on, szefie.
Cholera.
Wszystko muszę robić sam.
Co się gapicie, jak debile?
Nie ruszać się stąd, patałachy.
Otwieraj, kurwa!
- Marcial! - Julián.
- Otwieraj! - Co ty robisz?
- Julián! Co z tobą? - Ej!
Jeśli chcecie umrzeć w tej dziurze, to wasza sprawa.
- Nie bądź głupi, nikt nie umrze. - Co mówisz?
Byś się uspokoił. Takie zachowanie nic nie da.
Umiesz wszczynać kłótnie,
ale prawdziwe problemy cię nie ruszają?
- Śmierć więźnia to nie problem? - To nie twoja sprawa!
Jesteś tchórzem i hipokrytą.
- Teraz to reagujesz. Brawo! - Dosyć!
- Przestańcie, denerwujecie mnie. - A ja jak się czuję?
- Dzwonię na policję. - Policję?
Władze już wiedzą. Po to jest alarm.
To nic nie da.
Wiedzą, że tu jesteśmy.
Halo? Chcę zgłosić zamieszki w więzieniu La Rotunda.
Strażnicy nas zamknęli i nie chcą nas wypuścić.
Z drogi!
- Uważaj, bo możesz... - Chodźmy. Nie siedź tu.
Nie, poczekam na naczelnika.
Co jest grane?
Kurwa mać.
Otwieraj! Otwieraj!
- Otwieraj, cholera! - Idę, idę!
- Otwieraj! - Czekaj.
Otwieraj!
- Już. Co się dzieje? - Potem wyjaśnię, Roxy. Otwieraj!
- Co się dzieje? - Puść mnie.
O nic mnie teraz nie pytaj. Czekaj!
Ale...
- Musimy wyjechać. Co jest, kurwa? - Chodź.
Tędy, kurwa.
„Tędy”. Jesteś naczelnikiem, zrób coś!
Ciężarówka musi odjechać.
Kurwa!
Otwieraj jebane drzwi!
Nie można, to protokół do nagłych zdarzeń. Nie było tego w planach.
Ja go nie włączyłem.
Ktoś nas wystawił, bo na zewnątrz jest masa gliniarzy.
I reporterów. Gdzie jest gringa?
W ciężarówce, a gdzie ma być?
Nie może tam zostać. Za duże ryzyko.
Wyprowadź ją stamtąd.
- Co mam zrobić? - Zabierz ją w bezpieczne miejsce. Myśl!
Pomyślmy.
Zadzwoń do doktora Carreño i każ mu przyjść. Natychmiast!
Zamknij się.
Odbierz, chuju. Odbierz.
Carreño, przyjdź do mnie do biura.
I to już, kurwa!
Ja pierdolę.
To za mojego zioma, fiucie!
Mamy przesrane. Mówiłem.
To twoja wina, za wolny byłeś.
Jak rozkazuję, masz słuchać, nie myśleć.
Ale zamknęli bramę.
Tak, ojcze chrzestny, co tam?
Słuchaj dobrze i nie spierdol niczego.
- Weź gringę i zadzwoń, jak to zrobisz. - Nie, nie, spokojnie.
- Co chcesz zrobić? - Co chcę zrobić?
Twoją robotę.
Idziemy po gringę. Szybko.
A ty dokąd? Dokąd, Zrobię to ja i El Muerto.
Idę z wami, tak będzie lepiej.
Nie, zostań. Ty też, za bycie idiotą.
- Czemu? Tu nie ma co robić. - Stary.
Nie słyszałeś szefa?
Santito tu dowodzi.
Więc go słuchaj.
Jak ci się nudzi, możesz zwalić Cumbiasowi.
- Czaisz? - Możesz mu zapodać klapsy.
Chodźmy.
Uspokój się. Spokojnie. To ja, spokojnie.
Wszystko jest dobrze.
Uspokój się.
To ja.
Spokojnie, blondyna, spokojnie.
Oddychaj.
Zaraz się wszystko skończy, obiecuję.
Okej.
Już dobrze, blondyna.
Co tak długo?
Co słychać, Romeo?
Wszystko gotowe. Złaź. Weź blondynę.
- Nie! - Spokojnie.
- Chodź ze mną. - Nie.
Szybko, ruszać się!
Idziemy, idziemy!
- Dobrze. - Będę tłumaczył, Muerto.
- Schodź. Tędy. - Nie.
- Na wózek. Na wózek, cholera. - Nie!
Biedactwo.
- A ty się przebierz. - Nie!
- Już. - Przestań!
- Przestańcie! - Przebierz się.
Przestańcie!
- „Przestańcie!”. Nie ruszaj się. Ciuchy. - Spierdalaj!
- Dosyć. - Nie ruszaj się!
Nie ruszaj się, bo cię zabiję!
Zabiję cię zębami.
Daj mi jej nałożyć kaptur.
Weź ją na smycz, ziom.
Cały dzień będzie grzeczna.
Umieram ze śmiechu.
Wtedy tylko się na ciebie patrzą. One tak lubią.
Co tam, Rebollo? Drzwi, drzwi!
Przystojniak z ciebie, Rebollo.
- To światło ci służy. - Nawzajem.
Idziemy.
Arranás.
Chodź tu, fiucie.
To dla ciebie, chuju.
Opanowaliśmy bójkę w stołówce.
Co zrobić z ofiarami?
Szczegółami się zajmiemy potem, Marcial. Dzięki za pomoc.
Wyłącz ten cholerny alarm. Zaraz dostaniemy szału.
- Chyba po wszystkim. - Idą tutaj.
Bocinas, czemu ją tak dobrze karmisz?
A wy dokąd idziecie?
Co tam, Roxy? Poszliśmy po zakupy. Zobacz!
Kupiliśmy manekina. Co ty na to?
Co ty na to? Czekają tam na nas. Jedziemy.
Otwieraj!
- Patrz. - Ktoś wyjaśni, co się dzieje?
Nic, potem wyjaśnię
- Ludzie dzwonią z pytaniami... - Nikogo nie wpuszczaj.
Powiedz im, że jutro odpowiem na pytania i już.
Odprowadź mnie, Roxana.
- Potem ci wyjaśnię. - Idź, idź.
Zostaw ją.
Proszę.
Szybko, szybko.
- Dalej, dalej. - Ale koścista.
- Nie ruszaj się. Leż spokojnie. - Puśćcie mnie!
Muerto, zasłoń okna, cholera!
Zasłoń!
- Nie ruszaj się. - Nie!
- Nie dotykajcie mnie! - Nie ruszaj się.
No już, dalej.
- Dobra, nie rzuca się już. - To wszystko?
- Tak. - Skończyłeś? Dobrze.
- Ledwo się udało. - Odpływa.
Dobrze.
Doktorku, nie masz tego więcej? Serio.
Dobra rzecz.
- Nie bądź skąpy. - Co robimy, ojcze chrzestny?
- Nie wiem. Idziemy. - Trzeba zaczekać.
I zachować spokój. Innego wyjścia nie ma.
Całkiem sztywna. Umarła?
- Jebany Romeo. - Proszę.
Morda na kłódkę, okej? Wychodź.
Dziękujemy za wszystko i proszę uważać, bo...
Idziemy. Wynosimy się stąd.
- Chodź, Muerto. - Tak jest.
- Już, stary. - Spadać stąd. Co tu robicie?
- Pospieszcie się. Ruchy. - Co to było?
Co? Przynieśliśmy zakupy.
Właśnie.
Ciao, słodka.
- Ładna, nie? Ładna. - O tak.
Pospiesz się, Romeo!
Potem do niej pofapiesz.
Co za pizda, stary.
W dupę jeża.
I co teraz, druhu?
To był twój pomysł, draniu.
Tutaj!
Tu jesteśmy, kurwa!
Cholera.
Złapali mnie, kurwa.
Nie ruszaj się, draniu. Ruchy!
- Halo? - Cześć.
Doszło do buntu.
Nie wywieźli Lindy.
Nic ci nie jest?
Nie, wszystko gra.
Poinformuj Morrisa.
Zrobię to.
Słuchaj...
Porfirio... Porfirio.
Porfirio!
Co się stało?
Porfirio!
Kurwa mać.
Gdzie jest Porfirio?
- Co robisz? - Porfirio!
- Nie ma go tu. Mówię. - Gdzie Porfirio?
- Porfirio! - Pablo... chodź tu.
- Porfirio! - Nie ma go tu!
- Nie ma go tu. - Gdzie jest?
Wyszedł. Nie wiem, dokąd.
Teraz grasz głupią.
Porfirio!
- Gdzie jest? - Wyszedł!
Gdzie on jest, do chuja?
Tu poczta głosowa. Nagraj wiadomość.
Porfirio, rozmawiałeś z Morrisem?
Niech zachowa czujność.
Oni spróbują przewieźć Lindę.
Nie wiem kiedy, czy dziś w nocy, czy jutro.
Daj mi znać.
Cholera. Halo?
Pani doktor, naczelnik jest zajęty.
To pilne, Roxana.
Przepraszam, ale kazał mi nikogo nie wpuszczać
- Nie odejdę, dopóki... - Uciekamy.
- Poinformuj go chociaż. - Nie mogę.
To sytuacja krytyczna. Utrudniasz mi pracę.
- Zasłoń je, zasłoń! - Cicho.
- Drugie okno, palancie! - Zamknij się.
Cholera jasna.
No dobrze. Rozumiem.
Dziękuję.
To ja. Pani doktor poszła.
Świetna robota, Rox.
Idź do domu i odpocznij.
Dobrze się spisałaś.
- Możesz iść. - Na pewno?
Zdecydowanie.
Jutro będzie ciężki dzień.
Wracaj. Idź już.
Okej.
Pomóż mi, draniu.
Cicho, debilu.
Teraz twa dusza zazna spokoju.
La Unión na zawsze cię zapamięta.
Ty, który żyłeś dotąd w pętach i znoju,
zaznaj teraz wolności upojenia.
Twoja rodzina w podróż cię wysyła.
Będziemy cię strzec ducha spokojem.
Krew krąży gorąca w przestępców żyłach.
A tatuaż lojalności na czole.
- Odejdź. - Odejdź w pokoju.
Spoczywaj w pokoju, bracie.
Odejdź w pokoju.
Spoczywaj w pokoju.
- Pokój ci. - Dla Unión.
Ja pierdolę.
Na zewnątrz wciąż są ludzie. Nie mają innych zajęć?
Nie denerwuj się.
Za kratkami można się nauczyć, że czas jest nic nie wart.
Teraz ty jesteś za kratkami. Twój czas nic nie znaczy.
Poza tym musimy porozmawiać.
Tak?
O czym?
Pokłóciłem się z Susaną. Nie mogę wrócić do domu.
Nie żartuj.
- Jaka szkoda. - Trudno.
Każdy potrzebuje przestrzeni, nie?
Nie mówiłeś, że zaletą odsiadki jest to,
że nawet żona za tobą tęskni?
I uważa, że jesteś atrakcyjny?
Posłuchaj.
Jeśli Susana cię kocha, to wróci.
A jeśli nie,
to się poczęstuj.
Nie. Jest za młoda.
Jeśli nie lubisz gringas,
załatwię ci, jaką chcesz.
Gramy czy się opierdalamy?
Dobra, do roboty.
Zobaczmy, co się stanie.
Evaristo. Tak.
Wyglądało to poważnie, ale nic mi nie jest.
Nie, byłam u naczelnika,
ale mnie nie przyjął.
Nikt nie może tu wejść. Krewni, prasa, nikt.
Tak jak ci mówiłam, najbardziej mnie martwi
zaginięcie kilku więźniów.
Tak?
Byłoby świetnie. Mów, czego ci trzeba.
Okej.
To... Tak.
Załatwię ci to, na pewno.
Został ktoś jeszcze?
To już wszyscy.
To oznacza kłopoty.
Nie ten. Tego załatwimy jak zwykle.
Jebani naziści.
Możemy mieć przez to poważne kłopoty.
- A Foca, proszę pana? - Co z Focą?
Co z nim zrobimy? Zostawimy go w lodówce?
Zasrany grubas...
Uległ wypadkowi. Marcial, daj mi pomyśleć!
Z całym szacunkiem, widziałem ciało.
To na pewno nie był wypadek.
Po kolei.
Najpierw idź do wejścia.
Uspokój tych, co tam się rzucają. Wiesz,
daj im, czego chcą.
Rozumiesz mnie?
- Tak, proszę pana. - Nie kłam.
Ale bez szczegółów. Powiedz, że doszło do buntu,
ale go opanowaliśmy i nie doszło do żadnych poważnych szkód.
Ale nikt nie ma wstępu, dopóki nie przywrócimy porządku.
Powiedz, by przyszli jutro.
A jeśli zapytają, czy ktoś zginął?
Wtedy...
Posłuchaj mnie uważnie.
Mów tylko wtedy, jeśli twe słowa
będą piękniejsze od ciszy.
Arabskie przysłowie. Naucz się go.
Świnie.
Wieprze.
Co tam u ciebie, Rebollo?
Podobam ci się, nie?
Zrobimy sobie sparing? Chodź tutaj.
Słyszałeś? Zmiana warty. Otwieraj drzwi, ćwoku.
Otwieraj.
Już, już, już.
Wyszliśmy, patrzcie.
Wyszliśmy.
Jedź.
Jedziemy na wycieczkę.
W drogę!
Ciao, fiuty!
Gaz do dechy, Mosco.
Zajebiście. Nieprawdaż?
Zwiedzamy, panowie, zwiedzamy.
Chcesz?
Nie? Chcesz?
Jasne, że nie. Chcesz?
Chcesz trochę?
Bierz, Dentysto. Spróbuj. Życie jest fajne. Nikt nie chce.
Dobrze. Więcej dla mnie.
To była moja wina.
Przyznam się ze spokojem
przed światem i przed tobą. Słodzisz?
- Wszystko jedno. - Czyli nie.
Wszystko przez jebaną piłkę.
Piłkę nożną? Niemożliwe.
Frida, proszę... Byłem naiwny.
Myślałem, że pozwolę więźniom oglądać widowisko sportowe,
propagując tym zdrowe koleżeństwo i wyższe wartości.
W zdrowym ciele zdrowy duch. Ale się myliłem.
Świat całkowicie oszalał, Frida.
Widziałaś, jak to wygląda po drugiej stronie,
a mecz, niestety, był fatalny.
Panie naczelniku,
wiedzieliśmy, że mamy konflikt rasowy.
Tak. W takim razie popatrz na to, Frida,
i pomóż mi, proszę.
Co mam zrobić?
Posłać Amerykanów do innego zakładu? Zbudować mur?
To chyba by było pogwałcenie praw człowieka.
Ale to twoja działka.
Biorąc pod uwagę wczorajsze zgony i całą sytuację,
musiałam wszcząć dochodzenie.
- Słucham? - Tak.
Mamy wizytację z Komitetu Narodowego.
Pewnie przyjedzie Evaristo Galindo.
Evaristo? Frida, nie, to nie jest konieczne.
Administracja zawsze zachowywała przejrzystość.
Dziś mam konferencję.
W takim razie oczekujemy współpracy podczas śledztwa.
Co? Zawsze współpracowaliśmy, Frida.
Zawsze.
Idź już, przyniosę ci kawę.
Idź.
No dobra. Co cię dręczy, Frida?
Cholera. Co ty zrobiłeś, draniu? Co zrobiłeś?
- Co ty wyprawiasz? - Au, kurwa!
Masz, sukinsynu. Wciągnij to. To powstrzyma ból.
- Co z tobą? - Co jest, fiucie.
- Pracujemy, chuju. - A kto tu rządzi, cipo?
E, pizdo? Jesteś gówno wart, tak jak twój chujowy brat.
- A co on ma do tego? - Co?
Chodzi o etykę. Kto tu rządzi?
Santito. Macie mi nie przeszkadzać, kurwa!
Wszyscy! Do kurwy nędzy.
- Santito tu rządzi. Chcesz? - Nie.
Mam więcej. Na pewno nie?
- Nie. - Serio?
Nie.
Jak skończymy i dostaniesz hajs,
tak się naćpamy, że wyjmę ci ten kij z dupy, fiucie.
A czemu gringa?
Nie łatwiej porwać bogatą Meksykankę?
Co do kurwy, panie i panowie?
Wiem, że twardziel z ciebie, ale nie bądź wścibski.
Jasne? W każdym razie.
Bocinas, podkręć muzę!
Ja jestem tu. To jest Cumbias.
Cholera. Kto jest tam?
Cumbias! Podkręć muzę, dawaj.
Opanuj się, Santito. Napierdoliłeś się już.
- Jesteś super naćpany. - Cholera.
Dosyć tego, dosyć. Co jest?
- Zazdrościsz? O to chodzi? - Pracujemy.
Jest zazdrosny.
Jest zazdrosny. To ja dostałem robotę od ojca chrzestnego.
Wiecie, czemu? Bo to skomplikowana sprawa.
Najpierw robota, a potem ćpanie, stary.
- Wystarczy. - Ojcze chrzestny.
I jak? Jak wam idzie?
Gdzie jesteśmy, Mosco?
- Mila 97. - Mila 97, ojcze chrzestny.
Tu jesteśmy.
Widzę to, palanty.
Świetnie. A gdzie druga jednostka?
Nie mam pojęcia.
Zadzwonię do nich.
- Jak wam idzie, Buche? - Mamy opóźnienie, szefie.
Musieliśmy zrobić objazd.
Kurwa, czemu nic nie mówiliście?
Mieliście zgłaszać wszystko!
- Wybacz, szefie. Już jesteśmy na trasie. - Pospieszcie się.
Tak. Jebany Buche. Tak.
Mówiłem mu, by jechał autostradą.
Cholera.
Mówiłem mu. Buche jest...
To... Oby federalni nas nie złapali.
- Którą trasą jedzie? - Naćpałeś się,
pojebany sukinkocie?
Skurwiel. Skurwielu, wysłałeś wiadomość chrzestnemu, co?
- Nie bądź głupi. - Idź się jebać.
- Ojcze chrzestny. - Jeśli jeszcze raz się rozłączysz,
powieszę cię za jaja, draniu.
Wszystko gra, ojcze chrzestny. Wszystko dobrze...
Też cię kocham.
Cholerny ojciec chrzestny.
Rozkleił się.
Zajebiście.
To na zgodę, draniu. Masz.
Zostaw to gówno.
Mam ochotę, chuju.
Wystarczy, draniu.
Witamy, naczelniku Peniche.
Jak się pan miewa?
Dobrze.
Jak zawsze staramy się utrzymać ten wzorowy system resocjalizacji.
Wczoraj był sądny dzień dla La Rotunda.
- Zgadza się? - Owszem, miewamy...
trudne dni. Są takie chwile, gdy... Nie, wiecie co?
Wytnijcie to.
Cięcie. Przestań nagrywać.
Proszę, przestańcie.
Nie. Nie przechodźmy od razu do buntu.
Szanuję twoją pracę, Mariana.
Rozumiem i doceniam to,
że jako jedna z nielicznych dziennikarek dążysz do prawdy.
Ale ustaliliśmy, Mariano, uzgodniliśmy,
że w wywiadzie poruszymy też inne tematy, nie tylko bunt.
Kontekst ma znaczenie. Proszę.
- Skoro pan tak woli. - Jasne, że tak.
Powinniśmy rozmawiać, prawda?
Nikt nie lubi czuć się osaczony.
Oczywiście.
- Zgadzasz się? - Zatem...
zacznijmy od przywitania
i krótkiego wprowadzenia. Tak będzie dobrze?
Dla mnie super. Ty jesteś ekspertką.
Oczywiście.
Idziemy.
Cholera. Masz mrówki w gaciach.
Cholerny Mosco.
Witamy.
Jak minęła podróż?
A pani to?
Sabrina. Jestem córką dozorcy, pana Enrique.
Ojciec pojechał kupić coś na wizytę.
Jeśli chcecie zostać na wieczór,
może kupić mięso na grilla.
Nie trzeba, niedługo wracamy.
Pierwszy raz tu jesteście?
Idź do domu i znajdź pokój dla dziewczyny. Już.
Biegiem.
Co z tobą?
Nie wyglądasz jak córka dozorcy.
Pójdę z waszym kolegą.
Trzeba otworzyć drzwi.
Ej, co z tym ziomem?
Spokojnie. On tylko pracuje.
Proszę wejść.
Żyjesz tu sama z ojcem?
Nie, mieszkam w mieście, dwa kilometry stąd.
- Znasz je? - Nie.
Jest piękne. Takie...
spokojne.
Co twój tata o nas mówił?
- Przyjechaliście z więzienia. - Tak.
Kazał ci nas przywitać. Samej.
Tak pracujemy.
A wy kim jesteście?
Mój tata i ja. Tak działa ten dom.
Kolega dobrze się czuje?
Tak, czemu?
Nie wiem. Wydawał się... nerwowy.
On taki jest. Łatwo się napina.
Czujcie się jak w domu.
Chciałbym podkreślić, że jesteśmy oddani naszym więźniom.
Ten proces trwa całe życie. Nie będę kłamał.
Nie zawsze warunki są najlepsze. Nie chodzi o brak chęci,
tylko o brak środków.
Ale mimo trudności, wczorajsza tragedia
była odizolowanym incydentem.
- Czy ktoś zginął? - Niestety tak.
- Poda nam pan liczby? - Dwa zgony i około dziesięciu rannych.
Co jest, chuju? Wystraszyłem cię?
- No i? - Załatwione.
- Wszystko gra? - Tak.
Wyciągajcie ją.
No szybko. Na zewnątrz z nią.
Wysiadać, wysiadać.
Wezmę ją.
Ojcze chrzestny?
Nie wiem. Nie ufam im, mam złe przeczucia. Nie wiem.
Nikt nie mówił o córce dozorcy.
A jakiś ziomek pracuje na podwórku. To dziwne.
Nie. Weźmy dziewczynę,
zabierzmy ją w jakieś nasze miejsce i tyle.
Po chuj robisz z igły widły, ćwoku?
Zrób zdjęcie. Wyślę je Peniche.
Jasne. Zdjęcie. Tak.
Czemu dopiero dziś wpuścił pan prasę do więzienia?
No dobrze, sądzę,
że muszę to wyjaśnić.
Z jednej strony jest prawo
do informacji i dostępu. Wszyscy musimy go przestrzegać.
Ale z drugiej strony muszę zagwarantować państwu
oraz moim pracownikom możliwość
bezpiecznego wykonywania pracy
w każdej sytuacji. Prawda?
- Naturalnie. - Aha.
I chodzi o to...
Mariana, dobrze, że poruszyłaś ten temat, ponieważ...
wierzę, że musimy iść naprzód jako społeczeństwo.
Musimy jak najszybciej zrozumieć,
że edukacja to klucz do tolerancji i różnorodności.
Gdybym podał pani
liczbę młodych ludzi,
chłopców, którzy są tu całkiem sami, bez wsparcia.
Zresztą nieważne.
Na przykład, jest tu jeden transseksualista...
Momencik. Wiecie? Musimy skrócić wywiad.
Muszę już kończyć.
- Wybaczcie. - Co się stało?
To... Roxana, odprowadź państwo.
- Już. - Odprowadź ich.
- Dziękujemy za wizytę. - Roxana, pilnuj ich.
Ale już trzeba kończyć.
Jak? Skończyłeś...?
- I co? Twój rysunek...? - Chodź tu.
Twój rysunek trafił na wystawę?
- Świetnie. - Ktoś nas wystawił.
- Patrzą, draniu. - Napadli na Buche.
- Co jest z farmą, draniu? - Przestań już udawać.
Znasz tę sukę, draniu?
To moje rancho, dupku.
To córka dozorcy. Mówię do ciebie.
- Przestań już... - Stul pysk.
Dozorca ma córkę w tym wieku, ale nie widziałem jej od lat.
Kurwa, ja pierdolę.
Uwaga, stopień.
Proszę bardzo. Proszę.
Zdejmij kaptur.
- W porządku? Chodź tu. - Co to za miejsce?
Chodź. Zdejmę ci kajdanki.
- Usiądź. - Gdzie jesteśmy?
Nadal w Meksyku.
- Co? - Tata wie, gdzie to.
Okej? Jedzie tu.
- Zabiją mnie. - Nie zabiją.
Bocinas się dziwnie zachowywał. Zabiją mnie.
Spójrz na mnie. Nie zabiją cię.
Okej? Jestem tu.
Wyjdziemy z tego, jasne?
- Już prawie po wszystkim. - Okej.
Jasne?
Napisy: Joanna Kaniewska